زنم زيبا تر از هر روز شده

با شالي از مخمل کهربايي

با تنپوشي نقره باف

با دامني از مخمل کهربايي

اما اينها را من برايش نخريدم

 

زنم زيبا تر از هر روز شده

توي عکس کنار پنجره اش

در کنار باغي از پرتقال

 

زنم کنارم نيست

زنم زنم نيست

زنم مثل شعر هاي شعر نشده من است

پشت سر هم

ادامه دار

اين کوچه

آدرس هيچ خانه اي تويش نيست

اين کوچه آدرس هيچ باغي تويش نيست

اين شال

اين دامن

اين تنپوش

بدن هيچ زني را لمس نکرده اند

فقط دست هاي من اين اندام را نوازش کرده

اندامي بدون عطر تنش

اندامي پر از پرتقال

پر از کوچه

پر از بهار نارنج

آرام دراز کشيده روي تخت

و نگاه ميکني به معصوميتش

تکيه داده اي به در و گوشه ناخن ات را ميجوي

زير چشمي نگاه ميکني به ساعتت

فکرت گم ميشود روي ميز و نامه

فکرت غلت ميزند زير آفتاب صبح

در را ميبندي و خيابان

در را ميبندي

خم میشود کنار پنجره

ميان اين همه ماشين

رد ميشوي از پل

از قبرستان

به رديف درختان نارنج نگاه ميکني

من اما دستش را گرفته ام حالا

داريم ميخنديم توي پياده رو

بي خيال از ديگران

بدون ترس هاي رايج

و تو تکيه داده اي به در

ناخن ات را ميجوي

تند و تند فال ميگيري

به اميد اينکه يکي بد در بيايد

تا باور کني سرنوشت تو از اول همين بود

تا باور کني که بد بختي

بايد يک گوشه ناخن بجوي اما

چون اين حافظ لعنتي فالش خوب است

من تکيه داده ام به در

نگاه ميکنم به معصوميتش

و به مردي تند و تند دارد فال ميگيرد

بايد از فروغ فال بزند

آنوقت همه چيز تمام ميشود

اندام جديدي شکل ميگيرد روي تخت

دست ميکشي روي عريانيش

چشمهات اما بسته است

روي حرارت بدنش

چشمهات اما بسته است

از تمام پستي و بلنديها عبور ميکني

چشمهات اما بسته است

پا روي پايت مي اندازي

فال ميزني به فروغ

بعد نگاه ميکني به من

به تخت

به خودت