ستاره
تو نيستي اينطرف پنجره
و من ساعتهاست که خيابان را نگاه ميکنم
تا قراري که هيچ وقت نداشتيم سر برسد
سر تمام ثانيه ها زودتر از تو ميرسم
و تو
اگر ميدانستي
هيچ وقت دير نميکردي

تو در تمام این صفحه ها هستی
توی خواب
زیر تمام روسری های آبی
پشت تمام نامهای ...
من این دفتر را از نو مینویسم
از هجده سالگیم شروع میکنم
تو لباس به لباس بزرگتر میشوی
سطر به سطر قشنگ تر
از تمام شهسوار عبور کردیم
از تمام اصفهان
همه سفر های هوایی
یک روز به وین
دهلی
فقط لرستان را با تو نیامدم
و سفر های بعدیت ...
حالا پنج سال است که تمام دنیا را میگردی
و من دسته گلی دارم
که جایی برای استقبال ندارد

هنوز براي هيچکس دلتنگ نشدم
من بخاطر خدا خودم را دوست دارم
اين واژه هاي بي معني زبان منست
تو را مست دوست دارم
خودم را اما پاتيلِ پاتيل
ديوانه ام
ديوانه شدم
اين شرابها گيلاس به گيلاس بالا کشيده ميشوند
صد تا بطري ديگر را هم پيشکش کن
مينوشم
اَه ........
اين شبهاي دور هم نشيني هرزه ام کرده
کنار دريا مستم ميکند
بوي قليان کلبه صبا
چشم هاي بزک کرده ات
مستم ميکند
من هر روز معشوقه اي تازه اختيار ميکنم
ديروزي را يادم رفت چه شکلي بود
شکل روياي پريروز ديدمش
مست بودم آن لحظه
نمي فهميدم که تو را دوست دارم
هفت سال است که اين واژه ها تخمير ميشوند
تو واژه واژه شراب ميشوي
من اما مينوشمت
مستم ميکني

 

شاعر شده بود
با بوي گندم و نان
پرنده شده بود
با ديدن دسته اي سار
از نسل سوم بعد از انقلاب بود
از هرج و مرج هاي شبانه
بوي ودکا و جيغ دخترکان لوس را ميدانست
از تاول مرفين روي پوست هاي پوسيده
از جنگ تن به تن خروس هاي لاري و شرط بندي هاي ميليوني ميگفت
آرام روي سنگ پايين چشمه کيله ماهي ميگرفت
از رد پاي خاک سيگار توي پياده رو پيدايش کردم
دستش را که پر از وحشت سيگار بود گرفتم
از مسعود سعد سلمان گفت تا پابلو نرودا
و اين که چگونه ميشود با بوي نان شاعر شد
با باد و گندم رقصيد
با سيگار پدر سوخت
با نفرين مادر دود شد

ادبیاتی دیگر

خواستم کمی بنویسم